Ο καλός ο καπετάνιος: θετική διαχείριση της κρίσης
Για μια ακόμα φορά, βρισκόμαστε μπροστά σε μια πολυεπίπεδη κρίση: εθνική, υγειονομική, οικονομική. Ασφαλώς όλοι νιώθουμε αγωνία αλλά και ψυχική κόπωση – έχουμε πια βαρεθεί να προσπαθούμε
Για μια ακόμα φορά, βρισκόμαστε μπροστά σε μια πολυεπίπεδη κρίση: εθνική, υγειονομική, οικονομική. Ασφαλώς όλοι νιώθουμε αγωνία αλλά και ψυχική κόπωση – έχουμε πια βαρεθεί να προσπαθούμε
Τις παράξενες αυτές μέρες που είμαστε κλεισμένοι στα σπίτια και στους εαυτούς μας βιώνουμε πολλά διαφορετικά συναισθήματα και έχουμε πολλές διαφορετικές αντιδράσεις. Άλλοι ανάμεσά μας βλέπουν την κατάσταση πιο θετικά, σαν ευκαιρία
Μέχρι χθες, οι περισσότεροι γονείς έτρεμαν μήπως το παιδί τους κολλήσει Η1Ν1 ή
κάποια παρόμοια μορφή γρίπης. Σήμερα, ξεχάσαμε αίφνης κάθε άλλη ασθένεια και
κάθε άλλο κίνδυνο και μια μόνο λέξη κυριαρχεί στις σκέψεις και τα λόγια μας
Όπως πάντα, όσο κι αν ίσως θα θέλαμε να καθυστερήσει, ο Σεπτέμβριος έφτασε πάλι – και μαζί του έφερε για αρκετούς γονείς και παιδιά το «άγχος του αποχωρισμού».
«ΟΧΙ! Δεν θα το κάνω μόνο και μόνο επειδή το λες εσύ!»
Αυτός είναι ο δεκαεξάχρονος γιός μου, ο οποίος μέχρι πριν λίγα χρόνια θα έκανε οτιδήποτε αρκεί να του το έλεγα εγώ. Τώρα,
Πόσες φορές έχω ακούσει τέτοια λόγια από το στόμα μιας αγχωμένης μαμάς που αισθάνεται ατελείωτες ενοχές. Ενοχές γιατί δεν έμαθε τον Γιωργάκη να προστατεύει τον εαυτό του, γιατί δεν τον έκανε
«Τι βαθμό πήρες;» η μόνιμη ερώτηση στα χείλια των περισσότερων γονιών μόλις βλέπουν το παιδί τους μετά το σχολείο. Οι βαθμοί φαίνεται πως είναι εξαιρετικά σημαντικοί για τους γονείς σήμερα.
‘Ενα συναίσθημα που μας κάνει συχνά να υποφέρουμε εμάς τις γυναίκες, και ιδιαίτερα τις μαμάδες, είναι ο φόβος. ‘Ολες μας φοβόμαστε συχνά – και αν αποκτήσουμε παιδιά, αλοίμονο!
Διαζύγιο. Η λέξη ακούγεται ηχηρή και βαριά. Μικροί και μεγάλοι φοβόμαστε το διαζύγιο. Το διαζύγιο αναμφίβολα συνεπάγεται